1+1=2

Να κόψω τα λουλούδια· ολάκερα γλυκά αμπέλια να τρυγήσω, για σένα. Τους καταράχτες των δακρύων να στερέψω, να σ' τους προσφέρω. Για μια στιγμή το χέρι να σου κρατήσω, τα υγρά σου χείλη να φιλήσω, για μια στιγμή... για μια στιγμη... Μα εσύ έχεις άλλες προτεραιότητες, άλλες ασχολίες, δεν βρίσκεις όμως μια στιγμή; Μια στιγμή; Για μένα; Τι σήμαινε για σένα εκείνο το φιλί; Εκείνη η νύχτα; Να τ' αγνοήσω πλέον δεν μπορώ, δεν είναι δυνατόν. Το πρόσωπό σου, τα μάτια σου, τα φρύδια και τα χείλη σου, στης νύχτας το μαύρο, στου φεγγαριού το φως. Δίχως λόγια. Τα μαλλιά κι οι ώμοι, τα χέρια, τα δάχτυλα, το δέρμα σου... στου ήλιου τις ακτίνες. Δίχως λόγια... Εσύ, στου ποιητή τις λέξεις, στου μουσικού τις νότες, στου ζωγράφου το πινέλο και στου τενόρου τη χροιά. Ποιος και πώς να σε περιγράψει; Δίχως λόγια... Μίλησέ μου.. Ψάξε με... Μου λείπεις... Γαμώτο!