Ανακάλυψα ένα νέο τρόπο να κρυπτογραφώ τα γραφόμενά μου. Εν τούτη η τάση που έχουμε – ή έχω- να μεν αφήνουμε τα εσώψυχά μας εκθετημένα σε άλλους. Το να διαβάσει τα κείμενά σου κάποιος εν σάννα τζιαι θκιαβάζει σε. Πάλε έκαμα πολλή τζιαιρό να γράψω τζιαι εν μου φκένει τίποτε άλλο παρά τα κυπριακά! Τελικά ο Στρατός, τζίνα τα 2 χρόνια κάμνου κακό οξά καλό, τζιαι πόσο; Το σίουρο εν ότι χάνεις basic skills που εθεωρούσες δεδομένα. Πιστέφκω ακράδαντα ότι οι πιο τολμηρές, οι πιο δημιουργικές ιδέες εγεννηθήκαν τις πολύ πρωινές ώρες. Κατά τη διάρκεια της μέρας συμβαίνουν είτε την ώρα που χέζεις είτε την ώρα που κάμνεις μπάνιο. Παλιά έκοφτε με η λογοτεχνική –τρομάρα μου- αξία των κειμένων μου. Τωρά απλά θέλω να γράφω συνέχεια. Παρόλο που μου έρκουνται ιδέες συνέχεια, εν κάθουμαι να τις γράψω. Έπαψα πλέον να ασχολούμαι τζιαι με την πολιτική τζιαι με την κοινωνία μας. Απογοητεύτηκα πολλά, όι τόσο που την κατάσταση παρά που τους ανθρώπους. Εν γίνεται να εν τόσο α...
Posts
Εξαναέγραψά το τούτο: μια ζωή δεύτερος. Και ξαναγράφω το. Είμαστε πλάσματα μαζοχιστικά. Τίποτε δεν κάμνουμε για να μην είμαστε δεύτεροι. Και γι' αυτό συνεχίζουμε να ακολουθούμε και να κλαίμε. Σκατά! Με ελευθερώνει αυτή η έκφραση! Όταν πονείς νιώθεις ζωντανός. Η οκνηρία οδηγεί στην ανοσία και στο μαρασμό των συναισθημάτων. Όταν πονάς τα συναισθήματά σου τέθονται σε λειτουργία. Νιώθεις, ζεις! Παράξενοι που' μαστε, ε; :-)
Will Young - Safe From Harm Άμα πιέζεις το νου σου να σκεφτεί, να παράξει τότε χάνεις το νόημα της δημιουργίας, γίνεσαι εμπορικός. Παρολαυτά αρέσκει μου που άρχισα τζιαι σκέφτουμε πάλε, που προβληματίζουμε, που γράφω. Η συσσωρευμένη σκέψη, τα πιεσμένα συναισθήματα χαλαρώνουν από το χέρι. Η καλλιτεχνική, η φιλολογική και αισθητική τους αξία μπορεί να είναι και χαμηλή. Όπως και το ενδιαφέρον τους! Εν λιο πρόβλημα ότι επέρασες δύο δεκαετίες σε τούτη τη γη και ακόμα ψάχνεσαι. Ακόμα δε ξέρεις ποιος είσαι, με προσωπικότητα, χαρακτήρα ζελέ. Ο ρομαντισμός επέθανε. Όλοι τον γυρεύουν, αλλά ποτέ δε συνειδητοποιούμε πότε βρίσκεται μπροστά μας. Μπορεί να είναι και το αντίθετο. Πάντα περιμένεις και αναμένεις ότι οτιδήποτε κάμεις θα ληφθεί με τον τρόπο που θέλεις. Απογοητεύεσαι σε περίπτωση που δεν γίνει. Ίσως να έχουμε και ψηλά στάνταρτς. Το αστείο εν ότι χρησιμοποιώ 1ο πληθυντικό. Μιλώ εκ μέρους ποιου; Αντιπρόσωπος ποιου κόσμου; Προσωπείο μάλλον. Πόσο εύκολα, ή μάλλον, πόσο καλά ...