1+1=2

Ξεκινώ να γράψω ένα κατηγορώ για την κατάντια της της ελληνικής γλώσσας, στην Κύπρο τουλάχιστον, και γράφω την πρώτη φράση εν μέρει στα αγγλικά. Μέχρι να τελιώσει αυτό το κείμενο θα έχω και γραμματικά και συντακτικά λάθη που ο συνηθισμένος στα λάθη οφθαλμός μας αδυνατεί να αντιληφθεί. 9 από τα 20 ο γενικός στις περασμένες εισαγωγικές (εξετάσεις) στα Νέα Έλληνικά. Λυπάμαι. Μακάρι να γνώριζα ελληνικά. Εγώ απλά συνενοούμαι και γράφω και καμία έκθεση, αμα λάχει. Προσπαθώ να νιώσω τη γλώσσα. Η γεύση της φτάνει στα χείλη μου αλλά δε γεμίζει το στόμα. Τεμαχίζεται από την έλλειψη πλούσιου λεξιλογίου. Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω, ίσως έλλειψη ιδεών. Ή ξανά περιορίζομαι από τη γλώσσα, μια γλώσσα που οι αλλόγλωσσοι μαθαίνουν για να μην περιορίζονται, μια από τις πλουσιότερες. Έχουμε αυτή την πλούσια και αρχαία γλώσσα και την πηδάμε καθημερινά. Εμείς οι Κύπριοι έχουμε μεγάλο πρόβλημα έκφρασης. Δεν θέλω να προσδιορίσω από πού πηγάζει. Κύριος λόγος είναι σίγουρα το ενδιαφέρον προς τη γλώσσα....