1+1=2

Μπαίνοντας σε μια ηλικία και έχοντας, πιστεύω, τα ερεθίσματα και το ενδιαφέρον γίνομαι δέχτης πολλών πληροφοριών. Μου αρέσουν οι πληροφορίες κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου, πάντα μου άρεσαν. Μέσα στο άπειρο ακόμη μυαλό μου, γίνονται ζυμώσεις, γεννιούνται ερωτηματικά, απορίες, λύσεις όμως όχι. Ούτε και προσωπικές γνώμες. Είναι ευκολότερο να ενστερνίζεσαι τη γνώμη κάποιου άλλου, με -ίσως- παρόμοιες ιδέες. Τα σχετικώς πρόσφατα συμβάντα της αταξίας στην ελληνική πρωτεύουσα, ο βίος μου στα σχολεία και η αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού συστήματος από τους συμμαθητές μου, η παρακολούθηση γηπεδικών διαταραχών οπαδών-αστυνομίας και η σύγκρουση των λαϊκών (και ενίοτε επαναστατικών) μου πιστεύω (ή μάλλον καλύτερα επαναστατικής μου ηλικίας), με κάποιες άλλες νέες ιδέες με έχουν προβληματίσει. Το γενικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι το θλιβερό γεγονός ότι είμαστε ελαχίστως αυστηροί στους εαυτούς μας. Οι ηλίθοι -οι πλείστοι- δημοσιογράφοι παρουσιάζουν τους χουλιγκανισμούς ως θυματοποίηση αθώων...

Ποοο ρε κάτι εμπνεύσεις που μου έρχονται! Κάτι σοφά λόγια! Αλλά τσουπ, χάνονται! Είχα τόσα να γράψω, μέχρι να ανοίξει ο υπολογιστής χαθήκαν! Ρε μπας και είναι οι αμερικάνικες σαβούρες που τρω, μα δεν τρω, τέλοσπάντων μου συμφέρει να είναι αυτές! Τι να χολοσκάω να βρω τι φταίει, οι αμερικάνοι φταίνε, πρώτη φορά ειναι; Πάντα έλεγα να μη βάλω πολλά καλά σε ένα κείμενό μου, να έχω να βάζω και σε επόμενα, έτσι για να εντυπωσιάζω! Βλακείες! Ανούσιες όμορφες λέξεις που χωρίς συνοχή και σκοπό απλά αυτοκαταστρέφονται. Δημιουργούν προτάσεις που δημιουργήθηκαν απλά για να δημιουργηθούν.. Φλυαρώ και δε μου αρέσει. Φλυαρώ γιατί δεν έχω τίποτα να κάνω, ή μάλλον φλυαρώ επειδή δεν έχω κάνει τίποτα. Σοφό!

Ορισμένοι εκ φύσεως είναι αισιόδοξοι. Βλέπουν τη ζωή πάντα από τη φωτεινή της πλευρά. Παρόλες τις κακουχίες και τα εμπόδια που έρχονται στο δρόμο τους, τα προσπερνούν, είτε ανώδυνα, είτε επώδυνα και συνεχίζουν. Αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται αυθορμήτως θετικά, άσχετα αν μετά από ώριμη σκέψη διαπιστώσουν ότι η αρχική άποψή τους, ίσως δεν ήταν η καταληλλότερη. Στην αντίπερα όχθη βρίσκουμε τους απαισιόδοξους. Άνθρωποι με πεσιμιστικές αντιλήψεις για τη ζωή και υποταγμένοι στην τάση να βλέπουν τη δυσάρεστη όψη των πραγμάτων ή και να περιμένουν απλά την δυσάρεστη κατάληξή τους. Τα άτομα αυτά βαδίζουν στη ζωή και βλέπουν τα πάντα μουντά. Ο ψυχικός τους κόσμος αντιλαμβάνεται τα πάντα με μια τάση καχυποψίας. Είναι δύο αντίθετες καταστάσεις -οι απαισιόδοξοι και οι αισιόδοξοι- στη μια χαρά, ζωντάνια, φωτεινότητα, ενώ στη άλλη μουντά χρώματα και λονδρέζικος καιρός. [Εμπνευσμένο από παρόμοιο άρθρο του Ε. Παπανούτσου.]