Βαριέμαι να σκεφτώ τίτλο, γενικώς βαριέμαι, σαν και σένα..
Μπαίνοντας σε μια ηλικία και έχοντας, πιστεύω, τα ερεθίσματα και το ενδιαφέρον γίνομαι δέχτης πολλών πληροφοριών. Μου αρέσουν οι πληροφορίες κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου, πάντα μου άρεσαν. Μέσα στο άπειρο ακόμη μυαλό μου, γίνονται ζυμώσεις, γεννιούνται ερωτηματικά, απορίες, λύσεις όμως όχι. Ούτε και προσωπικές γνώμες. Είναι ευκολότερο να ενστερνίζεσαι τη γνώμη κάποιου άλλου, με -ίσως- παρόμοιες ιδέες.
Τα σχετικώς πρόσφατα συμβάντα της αταξίας στην ελληνική πρωτεύουσα, ο βίος μου στα σχολεία και η αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού συστήματος από τους συμμαθητές μου, η παρακολούθηση γηπεδικών διαταραχών οπαδών-αστυνομίας και η σύγκρουση των λαϊκών (και ενίοτε επαναστατικών) μου πιστεύω (ή μάλλον καλύτερα επαναστατικής μου ηλικίας), με κάποιες άλλες νέες ιδέες με έχουν προβληματίσει.
Το γενικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι το θλιβερό γεγονός ότι είμαστε ελαχίστως αυστηροί στους εαυτούς μας. Οι ηλίθοι -οι πλείστοι- δημοσιογράφοι παρουσιάζουν τους χουλιγκανισμούς ως θυματοποίηση αθώων τίμιων και έντιμων πολιτών. Θέτουν τα όργανα της τάξης, που προσπαθούν να την επιβάλουν, σε σαδιστές και άτομα συνεπαρμένα από την εξουσία.
Μπείτε στη θέση τους. Βρίσκεστε στη μέση της Αθήνας, έξω από την κερκίδα. Ένας "εξωτερικός" παράγοντας εξαγριώνει το πλήθος, η Κυβέρνηση, ο διαιτητής. Μεθυσμένοι από το θυμό βρίσκουν ό,τι βρουν μπροστά τους και το ρίχνουν, στους αστυνομικούς. Αυτοί με τη σειρά τους αποκρούουν. Τα "θύματα" συνεχίζουν, καταστρέφουν και δημιουργούν μια επικίνδυνη ατμόσφαιρα για τους υπολοίπους. Χρησιμοποιούν χημικά για να σώσουν τους εαυτούς τους και τους υπολοίπους.
Αν δεν επεμβούν και αφήσουν την έκκριθμη κατάσταση να εκτονωθεί από μόνη της, τότε οι ηλίθιοι δημοσιογράφοι τυπώνουν εφημερίδες με πηγαίο τίτλο: "Ανίκανη η Αστυνομία να επιβάλει την τάξη".
Είμαστε πολύ χαλαροί με τον εαυτό μας. Μας βολεύει να ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού. Και οι ηλίθιοι δημοσιογράφοι ως "φίλοι" και "υποστηριχτές" του καταπιεσμένου λαού, τον στηρίζουν και προβάλλουν την επαναστατική του δράση!
Ζήτω!
Τα σχετικώς πρόσφατα συμβάντα της αταξίας στην ελληνική πρωτεύουσα, ο βίος μου στα σχολεία και η αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού συστήματος από τους συμμαθητές μου, η παρακολούθηση γηπεδικών διαταραχών οπαδών-αστυνομίας και η σύγκρουση των λαϊκών (και ενίοτε επαναστατικών) μου πιστεύω (ή μάλλον καλύτερα επαναστατικής μου ηλικίας), με κάποιες άλλες νέες ιδέες με έχουν προβληματίσει.
Το γενικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι το θλιβερό γεγονός ότι είμαστε ελαχίστως αυστηροί στους εαυτούς μας. Οι ηλίθοι -οι πλείστοι- δημοσιογράφοι παρουσιάζουν τους χουλιγκανισμούς ως θυματοποίηση αθώων τίμιων και έντιμων πολιτών. Θέτουν τα όργανα της τάξης, που προσπαθούν να την επιβάλουν, σε σαδιστές και άτομα συνεπαρμένα από την εξουσία.
Μπείτε στη θέση τους. Βρίσκεστε στη μέση της Αθήνας, έξω από την κερκίδα. Ένας "εξωτερικός" παράγοντας εξαγριώνει το πλήθος, η Κυβέρνηση, ο διαιτητής. Μεθυσμένοι από το θυμό βρίσκουν ό,τι βρουν μπροστά τους και το ρίχνουν, στους αστυνομικούς. Αυτοί με τη σειρά τους αποκρούουν. Τα "θύματα" συνεχίζουν, καταστρέφουν και δημιουργούν μια επικίνδυνη ατμόσφαιρα για τους υπολοίπους. Χρησιμοποιούν χημικά για να σώσουν τους εαυτούς τους και τους υπολοίπους.
Αν δεν επεμβούν και αφήσουν την έκκριθμη κατάσταση να εκτονωθεί από μόνη της, τότε οι ηλίθιοι δημοσιογράφοι τυπώνουν εφημερίδες με πηγαίο τίτλο: "Ανίκανη η Αστυνομία να επιβάλει την τάξη".
Είμαστε πολύ χαλαροί με τον εαυτό μας. Μας βολεύει να ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού. Και οι ηλίθιοι δημοσιογράφοι ως "φίλοι" και "υποστηριχτές" του καταπιεσμένου λαού, τον στηρίζουν και προβάλλουν την επαναστατική του δράση!
Ζήτω!
Comments