1+1=2

Μπαίνοντας σε μια ηλικία και έχοντας, πιστεύω, τα ερεθίσματα και το ενδιαφέρον γίνομαι δέχτης πολλών πληροφοριών. Μου αρέσουν οι πληροφορίες κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου, πάντα μου άρεσαν. Μέσα στο άπειρο ακόμη μυαλό μου, γίνονται ζυμώσεις, γεννιούνται ερωτηματικά, απορίες, λύσεις όμως όχι. Ούτε και προσωπικές γνώμες. Είναι ευκολότερο να ενστερνίζεσαι τη γνώμη κάποιου άλλου, με -ίσως- παρόμοιες ιδέες. Τα σχετικώς πρόσφατα συμβάντα της αταξίας στην ελληνική πρωτεύουσα, ο βίος μου στα σχολεία και η αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού συστήματος από τους συμμαθητές μου, η παρακολούθηση γηπεδικών διαταραχών οπαδών-αστυνομίας και η σύγκρουση των λαϊκών (και ενίοτε επαναστατικών) μου πιστεύω (ή μάλλον καλύτερα επαναστατικής μου ηλικίας), με κάποιες άλλες νέες ιδέες με έχουν προβληματίσει. Το γενικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι το θλιβερό γεγονός ότι είμαστε ελαχίστως αυστηροί στους εαυτούς μας. Οι ηλίθοι -οι πλείστοι- δημοσιογράφοι παρουσιάζουν τους χουλιγκανισμούς ως θυματοποίηση αθώων...

Ποοο ρε κάτι εμπνεύσεις που μου έρχονται! Κάτι σοφά λόγια! Αλλά τσουπ, χάνονται! Είχα τόσα να γράψω, μέχρι να ανοίξει ο υπολογιστής χαθήκαν! Ρε μπας και είναι οι αμερικάνικες σαβούρες που τρω, μα δεν τρω, τέλοσπάντων μου συμφέρει να είναι αυτές! Τι να χολοσκάω να βρω τι φταίει, οι αμερικάνοι φταίνε, πρώτη φορά ειναι; Πάντα έλεγα να μη βάλω πολλά καλά σε ένα κείμενό μου, να έχω να βάζω και σε επόμενα, έτσι για να εντυπωσιάζω! Βλακείες! Ανούσιες όμορφες λέξεις που χωρίς συνοχή και σκοπό απλά αυτοκαταστρέφονται. Δημιουργούν προτάσεις που δημιουργήθηκαν απλά για να δημιουργηθούν.. Φλυαρώ και δε μου αρέσει. Φλυαρώ γιατί δεν έχω τίποτα να κάνω, ή μάλλον φλυαρώ επειδή δεν έχω κάνει τίποτα. Σοφό!