Για τον κ. Μίκη
Για τον Μίκη,
θυμάμαι παιδί ακόμα, δημοτικού, άκουγα τα τραγούδια σου κι ανατρίχιαζα. Συλλογή από επιλογές τραγουδιών σου σε πέντε δίσκους, καθημερινώς τα άκουγα το ένα μετά το άλλο. Έβραζε το παιδικό μου αίμα. Τα ίδια κομμάτια που άκουγε κι ο πατέρας μου, και να είσαι σίγουρος πως και στα δικά μου παιδιά θα βάζω να σ' ακούνε. Θα τους μιλήσω για σένα, για τους αγώνες, για τις θυσίες σου. Αλλά θα παραλείψω αυτό το πισογύρισμά σου, στο ενενήντα και κάτι, θα το παραλείψω για σένα, για να σου σώσω την υστεροφημία σου.
Κρίμα κύριε Μίκη, εσύ μου δίδαξες ιστορία, τι θα πει αγώνας, έχουμε δύο γενιές διαφορά κύριε Μίκη κι είσαι ακόμα σύγχρονος, έχεις περάσει στην αιωνιότητα, χρόνια τώρα. Είσαι πιο μεγάλος κι από εσένα τον ίδιο. Εσύ μου φύτεψες στη ψυχή τον Ελύτη και τον Ρίτσο και τον Σεφέρη και την ελληνική γλώσσα. Που μου έδειξες την άλλη Ελλάδα, αυτή που είμαι περήφανος να δείχνω. Αυτήν την Ελλαδά που με συγκρατά ακόμα απ' το ν' αποτινάξω παντελώς την ελληνικότητα μου. Σαν αριστερός Κύπριος δεν μπορώ να ταυτιστώ με γαλανόλευκες και πανιά, με ονοματολογίες, με σύμβολα και μπούρδες περί εθνικών υπερηφανιών· εσύ όμως κύριε Μίκη μου έδειξες την άλλη Ελλάδα: του Μπελογιάννη, των Καλαβρύτων, της Μακρονήσου, της Αντίστασης, της θυσίας μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, τον Ωρωπό, τους χιλάδιες εξόριστους, τους χιλιάδες νεκρούς. Ενέπνευσες γενιές ολόκληρες. Εκατομμύρια άνθρωποι κύριε Μίκη. Χωρίς εσένα δεν θα είμουν και δεν θα ήμαστε αυτό που είμαστε.
Αυτοί που σε χειροκροτούσαν προχθές στην πλατεία κύριε Μίκη, ήταν αυτοί που χτυπάγανε το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα. Ναι, προφανώς δεν ήταν φασίστες όλοι όσοι ήταν εκεί· αλλά όλοι οι φασίστες ήταν εκεί.
Πώς επέτρεψες κύριε Μίκη να σ' αγκαλιάζει το παπαδαριό και να σε χειροκροτούν τα αποβράσματα της κοινωνίας; Πώς επέτρεψες να γίνεις σημαία για τους φασίστες;
"Πόσο δύσκολο είναι να είσαι συνεπής μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής σου. Όμως μέχρι το τελευταίο. Και πόσο κομβικό μπορεί να είναι το προτελευταίο λεπτό."
"Να βροντοφωνάζεις ότι θέλεις την Μακεδονία ελληνική ενώ η Ελλάδα δεν είναι ελληνική. Ούτε δρόμοι, ούτε λιμάνια, ούτε αεροδρόμια, ούτε παραλίες, ούτε πετρέλαια ούτε δάνεια. Τίποτε."
"Τον ευχαριστώ που μου θύμισε ότι τελικά δεν είναι η ελπίδα, αλλά η ξευτίλα που πεθαίνει τελευταία."
Λυπάμαι κύριε Μίκη, εγώ τον Μίκη δεν μπορώ, δεν θέλω, να τον μοιράζομαι με φασίστες. Δεν θέλω να με ενώνει με τους φασίστες ο Μίκης.
"Αυτόν τον Μίκη δεν θέλω να τον μοιράζομαι. Σας τον χαρίζω. Δεν είναι ο δικός μου Μίκης. Είναι όλος δικός σας. Πάρτε τον."
Σε ευχαριστώ, αλλά τον Μίκη της πλατείας στον χαρίζω, αυτόν τον Μίκη δεν τον θέλω, πάρτε τον και βάλτε τον δίπλα στον Σφακιανάκη σας.
Να μην κλαίω την Ρωμιοσύνη κύριε Μίκη; εκεί που παέι να σβήσει; Πώς να μην τη κλαίω κύριε Μίκη!
Αυτόν τον Μίκη θα κρατήσω για μένα:
Υ.Γ Σε εισαγωγικά αποσπάσματα από το άρθρο του Θύμιου Καλαμούκη http://ellinofreneianet.gr/documents/mousafirides/1781-2018-02-05-14-22-53.html
Για τον Μίκη,
θυμάμαι παιδί ακόμα, δημοτικού, άκουγα τα τραγούδια σου κι ανατρίχιαζα. Συλλογή από επιλογές τραγουδιών σου σε πέντε δίσκους, καθημερινώς τα άκουγα το ένα μετά το άλλο. Έβραζε το παιδικό μου αίμα. Τα ίδια κομμάτια που άκουγε κι ο πατέρας μου, και να είσαι σίγουρος πως και στα δικά μου παιδιά θα βάζω να σ' ακούνε. Θα τους μιλήσω για σένα, για τους αγώνες, για τις θυσίες σου. Αλλά θα παραλείψω αυτό το πισογύρισμά σου, στο ενενήντα και κάτι, θα το παραλείψω για σένα, για να σου σώσω την υστεροφημία σου.
Κρίμα κύριε Μίκη, εσύ μου δίδαξες ιστορία, τι θα πει αγώνας, έχουμε δύο γενιές διαφορά κύριε Μίκη κι είσαι ακόμα σύγχρονος, έχεις περάσει στην αιωνιότητα, χρόνια τώρα. Είσαι πιο μεγάλος κι από εσένα τον ίδιο. Εσύ μου φύτεψες στη ψυχή τον Ελύτη και τον Ρίτσο και τον Σεφέρη και την ελληνική γλώσσα. Που μου έδειξες την άλλη Ελλάδα, αυτή που είμαι περήφανος να δείχνω. Αυτήν την Ελλαδά που με συγκρατά ακόμα απ' το ν' αποτινάξω παντελώς την ελληνικότητα μου. Σαν αριστερός Κύπριος δεν μπορώ να ταυτιστώ με γαλανόλευκες και πανιά, με ονοματολογίες, με σύμβολα και μπούρδες περί εθνικών υπερηφανιών· εσύ όμως κύριε Μίκη μου έδειξες την άλλη Ελλάδα: του Μπελογιάννη, των Καλαβρύτων, της Μακρονήσου, της Αντίστασης, της θυσίας μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, τον Ωρωπό, τους χιλάδιες εξόριστους, τους χιλιάδες νεκρούς. Ενέπνευσες γενιές ολόκληρες. Εκατομμύρια άνθρωποι κύριε Μίκη. Χωρίς εσένα δεν θα είμουν και δεν θα ήμαστε αυτό που είμαστε.
Κρίμα κύριε Μίκη, εσύ μου δίδαξες ιστορία, τι θα πει αγώνας, έχουμε δύο γενιές διαφορά κύριε Μίκη κι είσαι ακόμα σύγχρονος, έχεις περάσει στην αιωνιότητα, χρόνια τώρα. Είσαι πιο μεγάλος κι από εσένα τον ίδιο. Εσύ μου φύτεψες στη ψυχή τον Ελύτη και τον Ρίτσο και τον Σεφέρη και την ελληνική γλώσσα. Που μου έδειξες την άλλη Ελλάδα, αυτή που είμαι περήφανος να δείχνω. Αυτήν την Ελλαδά που με συγκρατά ακόμα απ' το ν' αποτινάξω παντελώς την ελληνικότητα μου. Σαν αριστερός Κύπριος δεν μπορώ να ταυτιστώ με γαλανόλευκες και πανιά, με ονοματολογίες, με σύμβολα και μπούρδες περί εθνικών υπερηφανιών· εσύ όμως κύριε Μίκη μου έδειξες την άλλη Ελλάδα: του Μπελογιάννη, των Καλαβρύτων, της Μακρονήσου, της Αντίστασης, της θυσίας μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, τον Ωρωπό, τους χιλάδιες εξόριστους, τους χιλιάδες νεκρούς. Ενέπνευσες γενιές ολόκληρες. Εκατομμύρια άνθρωποι κύριε Μίκη. Χωρίς εσένα δεν θα είμουν και δεν θα ήμαστε αυτό που είμαστε.
Αυτοί που σε χειροκροτούσαν προχθές στην πλατεία κύριε Μίκη, ήταν αυτοί που χτυπάγανε το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα. Ναι, προφανώς δεν ήταν φασίστες όλοι όσοι ήταν εκεί· αλλά όλοι οι φασίστες ήταν εκεί.
"Πόσο δύσκολο είναι να είσαι συνεπής μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής σου. Όμως μέχρι το τελευταίο. Και πόσο κομβικό μπορεί να είναι το προτελευταίο λεπτό."
"Να βροντοφωνάζεις ότι θέλεις την Μακεδονία ελληνική ενώ η Ελλάδα δεν είναι ελληνική. Ούτε δρόμοι, ούτε λιμάνια, ούτε αεροδρόμια, ούτε παραλίες, ούτε πετρέλαια ούτε δάνεια. Τίποτε."
"Τον ευχαριστώ που μου θύμισε ότι τελικά δεν είναι η ελπίδα, αλλά η ξευτίλα που πεθαίνει τελευταία."
Λυπάμαι κύριε Μίκη, εγώ τον Μίκη δεν μπορώ, δεν θέλω, να τον μοιράζομαι με φασίστες. Δεν θέλω να με ενώνει με τους φασίστες ο Μίκης.
"Αυτόν τον Μίκη δεν θέλω να τον μοιράζομαι. Σας τον χαρίζω. Δεν είναι ο δικός μου Μίκης. Είναι όλος δικός σας. Πάρτε τον."Σε ευχαριστώ, αλλά τον Μίκη της πλατείας στον χαρίζω, αυτόν τον Μίκη δεν τον θέλω, πάρτε τον και βάλτε τον δίπλα στον Σφακιανάκη σας.
Να μην κλαίω την Ρωμιοσύνη κύριε Μίκη; εκεί που παέι να σβήσει; Πώς να μην τη κλαίω κύριε Μίκη!
Αυτόν τον Μίκη θα κρατήσω για μένα:
Αυτόν τον Μίκη θα κρατήσω για μένα:
Υ.Γ Σε εισαγωγικά αποσπάσματα από το άρθρο του Θύμιου Καλαμούκη http://ellinofreneianet.gr/documents/mousafirides/1781-2018-02-05-14-22-53.html
Comments