Άμα πιέζεις το νου σου να σκεφτεί, να παράξει τότε χάνεις το νόημα της δημιουργίας, γίνεσαι εμπορικός.
Παρολαυτά αρέσκει μου που άρχισα τζιαι σκέφτουμε πάλε, που προβληματίζουμε, που γράφω. Η συσσωρευμένη σκέψη, τα πιεσμένα συναισθήματα χαλαρώνουν από το χέρι. Η καλλιτεχνική, η φιλολογική και αισθητική τους αξία μπορεί να είναι και χαμηλή. Όπως και το ενδιαφέρον τους!
Εν λιο πρόβλημα ότι επέρασες δύο δεκαετίες σε τούτη τη γη και ακόμα ψάχνεσαι. Ακόμα δε ξέρεις ποιος είσαι, με προσωπικότητα, χαρακτήρα ζελέ.
Ο ρομαντισμός επέθανε. Όλοι τον γυρεύουν, αλλά ποτέ δε συνειδητοποιούμε πότε βρίσκεται μπροστά μας. Μπορεί να είναι και το αντίθετο. Πάντα περιμένεις και αναμένεις ότι οτιδήποτε κάμεις θα ληφθεί με τον τρόπο που θέλεις. Απογοητεύεσαι σε περίπτωση που δεν γίνει. Ίσως να έχουμε και ψηλά στάνταρτς.
Το αστείο εν ότι χρησιμοποιώ 1ο πληθυντικό. Μιλώ εκ μέρους ποιου; Αντιπρόσωπος ποιου κόσμου; Προσωπείο μάλλον.
Πόσο εύκολα, ή μάλλον, πόσο καλά κρύβουμε τα συναισθήματά μας; Αδυνατεί ο συνάνθρωπός μας να τα αντιληφθεί ή τα αγνοεί.
Οι γυναίκες είναι καταπληκτικά και ταυτόχρονα τα πιο περίπλοκα πλάσματα! Αδύνατο να τα καταλάβεις.
Comments