Ξετύλιγμα μιας σφραγισμένης σοκοφρέτας.

Το ξέρω πως σου αξίζει ένα ποίημα, δυό γραμμές μελάνι.
Έχω περάσει την εφηβεία.
Ούτε ποιήματα ξέρω να γράφω. Μα σχόραμαι που προσπαθώ.
Δεν φταις εσύ, εγώ. Ποιος αλήθεια νοιάζεται;
Δεν θέλω να περμαζώνεις τις σκέψεις μου σαν είσαι μαζί μου.
Σε θέλω αληθινή, αληθινά δικιά μου.
Για το πριν που δεν είμουν, για το τώρα που είμαι και για το μετά που θα' μαι.

Να μ' αγαπάς, όσο μπορείς να μ' αγαπάς.

Πώς μπορώ να πω το σ' αγαπώ, όταν στο είπα ήδη;
Πώς μπορώ να σου δείξω το πόσο σ΄αγαπώ όταν δεν υπάρχουν άλλες λέξεις;
Τι μπορώ να κάνω για να διαρκέσει το εμείς για πάντα;
Την καρδιά μου ν΄ ακούς, μ΄ ακούς;

Για μια σελίδα στο πράσινό σου τετράδιο.